Pierwsi turyści wędrowali po górach drogami
i ścieżkami, które były powszechnie używane do komunikacji
lub wydeptane przez pasterzy czy owce pędzone na hale. W roku
1887 Walery Eljasz Radzikowski za pomocą pojedynczych pasków czerwonej
farby wytyczył w Tatrach pierwszy znakowany szlak turystycznych
z Toporowej Cyrhli przez Psią Trawkę, Polanę Waksmundzką i
Wodogrzmoty Mickiewicza do Morskiego Oka. Doświadczenie wielu
pokoleń zaowocowało sprawdzonym w praktyce systemem i metodyką
znakowania, które obowiązują prawie 80 lat i są stosowane
także w innych krajach.
Oznakowania szlaków pieszych
Podstawowe oznaczenie szlaku turystycznego
to prostokątny znak malowany farbą olejną w widocznych punktach.
Składa się on z trzech poziomych pasów: dwóch białych zewnętrznych
i jednego środkowego w kolorze szlaku.
Znaczenie kolorów szlaków
Kolor znaków turystycznych (z wyjątkiem
narciarskich) nie oznacza stopnia trudności trasy:
główny, najważniejszy szlak na danym obszarze, najbardziej wartościowy
turystycznie